این روزها کمتر اخبار میبینم. کمتر گوش میکنم. کمتر میخوانم. کمتر فکر میکنم. کمتر مینویسم. شاید که تحمل این روزها آسان تر شود, دردش کمتر شود. ملالش ملایم تر شود…شاید…نمیدانم!

ساعت ۳ نیمه شب. بی خوابی لعنتی به سراغم اومده. مگه میشه لحظه جون دادن یک دختر جوون رو کف خیابون دید و راحت خوابید؟ مگه میشه به اون چشم ها تو لحظه های آخر  نگاه کرد که هزار تا حرف داره باهات ؟ مگه میشه سر رو به دیوار نکوبید و روی بالش گذاشت؟ مگه میشه؟ مگه میشه…؟

وقتی‌ کف‌ِ کفشای‌ شب‌ ، با عطرِ شب‌بو دُشمنه‌ ،
وقتی‌ صلیب‌ِ برده‌گی‌ وبال‌ِ شونه‌ی‌ منه‌ ،
وقتی‌ که‌ گُل‌ میخ‌ِ جنون‌ حرمت‌ِ دست‌ُ می‌شکنه‌ ،
دل‌ به‌ کدوم‌ رؤیا بدم‌ ؟ خوابم‌ نمی‌بره‌ ! ننه‌ !

می‌شکنه‌ سازِ هَر کسی‌ سازِ مخالف‌ بزنه‌ !
رو هَر درُ دریچه‌یی‌ ، هزارتا قفل‌ِ آهنه‌ !
وقتی‌ که‌ عنکبوت‌ داره‌ توی‌ دلم‌ تار می‌تنه‌ ،
چشمم‌ چه‌جوری‌ هم‌ بیاد ؟ خوابم‌ نمی‌بره‌ ! ننه‌ !

قحطی‌ِ عشق‌ُ عاشقی‌ تو قلب‌ِ هَر مردُ زنه‌ !
تنها چراغ‌ِ چشم‌ِ گُرگ‌ تو این‌ سیاهی‌ روشنه‌ !
نه‌ رخشی‌ شیهه‌ می‌کشه‌ ، نه‌ خبر از تهمتنه‌ !
افسانه‌ها تموم‌ شُدن‌ ! خوابم‌ نمی‌بره‌ ! ننه‌ !

بگو که‌ لحظه‌ ، لحظه‌ی‌ سیب‌ِ طلا رُ چیدنه‌ !
فصل‌ِ نفس‌تنگی‌ گذشت‌ ، وقت‌ِ نفس‌ کشیدنه‌ !
ساعت‌ِ گُل‌ گفتن‌ِ تو ، موقع‌ِ گُل‌ شنیدنه‌ !
قصّه‌ی‌ قیمتی‌ بگو ! خوابم‌ نمی‌بره‌ ! ننه‌ !

متنفرم از آدم هایی که همیشه در کمین و منتظر هستند تا زمین خوردنت را ببینند, تا همیشه کاری روی روال نباشد تا در چشمت کنند و بگویند: دیدی گفتم؟!

آدم هایی که خود را دانای کل میدانند و همیشه در حال نصیحت و ارایه تجربیات گرانبهایشان! به دیگران هستند اما وقت عمل و بکار بردن آن تجربه ها پیدایشان نمیشود.همیشه در حال سخنرانی در مورد راه های پیروزی هستند اما از ترس شکست هیچوقت بازی را شروع نمیکنند. البته هیچوقت هم بازنده نیستند چون هیچوقت مسابقه نداده اند.

حالا این حکایت ما هست با تحریمی های انتخابات. باد به غیغب میاندازند که: دیدید گفتیم این انتخابات بی فایده است ؟ دیدید گفتیم رای مردم بی ارزش است؟ دیدید گفتیم…

اما هیچوقت نمیفهمند که اگر آن حضور و مشارکت نبود هیچوقت اعتراض های امروز را نمی دیدیم!  هیچوقت نمیتوانستیم بر سرشان فریاد بکشیم که رای ما چه شد؟! باید مثل موش به لانه میخزیدیم و قبول میکردیم که چهار سال هر سرنوشتی را که میخواهند برایمان رقم بزنند. باید چهار سال خودمان را میخوردیم و به زمین و زمان فحش میدادیم. تنها افتخارمان هم این بود که شناسنامه مان سفید مانده و تن به بازی نداده ایم. اما آن سفیدی به قیمت سیاه شدن روزگارمان بود و آن تن ندادن به بازی به قیمت تن دادن به چهار سال تحمیل .

لطفا کمی سرک بکشید به پشت دیواری که دور خودتان ساخته اید. کمی قد بکشید و رشد کنید…

لینک های منتخب اخبار انتخاباتی در شامگاه بیست و دوم خرداد

صندوق رای دانشگاه امیر کبیر در تسخیر کروبی

تقلب گسترده انتخاباتی در سفارت ایران در دبی

تخلف انتخاباتی در بروجن با حضور سپاه

تبلیغ به نفع احمدی نژاد در صندوق شماره۳۵۰ حسینیه لویزان