مدت ها بود که از شنیدن موسیقی دلچسبی به وجد نیومده بودم. همین یکی دو هفته پیش بود که دلم میخواست موقع رانندگی یک آهنگ تک و متفاوت گوش کنم. دلم میخواست چیزی نشنیده داشتم برای شنیدن که یک چیزی بریزه تو رگ هام. یک چیزی جدای از شیش و هشت و رپ و آآآ بیا وسط و این حرف ها. یک چیزی که بعد از شنیدن یک موسیقی ناب یا دیدن یک فیلم وجود آدم رو میگیره و تا چند روز سرخوش و سبک میشی.اسمش رو هر چیزی که دلت میخواد بذار…
تا اتفاقی آلبوم جدید گروه The Ways با نام Stress به دستم رسید. همون چیزی بود که دنبالش بودم. یک راک ایرانی متفاوت. نه از این راک های تلفیقی که به زور میخوان مولانا و حافظ رو بچپونند لای سیم های بیس و غرش گیتار الکتریک و غالب کنند.
موسیقی The Ways از کار هایی بود که بعد از مدت ها به دلم نشست.ترانه هایی که از جنس امروز هست. ادعا و پیام نداره. خیلی ساده و سر راست حرفش رو میزنه. جنس صدای کاوه آفاق خواننده گروه با اینکه جنس راک نیست اما به خوبی روی تکست و موسیقی میشینه. همیشه فکر میکردم که تکست فارسی هیچوقت با راک جور نمیشه اما رفاقت کلام فارسی و راک The Ways واقعا شنیدنی هست.
تراک های لمپن پارتی , شهر من کو و خواب بازی تراک های محبوب من از این آلبوم هستند.
بهتون پیشنهاد میکنم آلبوم شنیدنی Stress رو از دست ندید که اتفاقی است نادر در بازار بی صاحب موسیقی امروز.
لینک های مرتبط:
برای عید امسال برنامه خاصی ندارم. با اینکه حدود چهل تا فیلم ندیده دارم رفتم پنجاه تا فیلم دیگه هم خریــدم که نمیدونم کی وقت میکنم ببینم. (مرض فیلم خریــدن هم بد دردیه!!!) خلاصه تو این چند روز سرم به هنر هفتم گرمه. اما یک سریال هم خریدم که مغزم رو قفل کرد. به حدی که تمام ۲۴ قسمتش رو که شامل شش تا DVD میشد تو چهار روز دیدم. یعنی تقریبا روزی هفت ساعت داشتم این سریال میخوردم.
