تا اتفاقی آلبوم جدید گروه The Ways  با نام Stress به دستم رسید. همون چیزی بود که دنبالش بودم. یک راک ایرانی متفاوت. نه از این راک های تلفیقی که به زور میخوان مولانا و حافظ رو بچپونند لای سیم های بیس و غرش گیتار الکتریک و غالب کنند.

موسیقی The Ways از کار هایی بود که بعد از مدت ها به دلم نشست.ترانه هایی که از جنس امروز هست. ادعا و پیام نداره. خیلی ساده و سر راست حرفش رو میزنه. جنس صدای کاوه آفاق خواننده گروه با اینکه جنس راک نیست اما به خوبی روی تکست و موسیقی میشینه. همیشه فکر میکردم که تکست فارسی هیچوقت با راک جور نمیشه اما رفاقت کلام فارسی و راک The Ways واقعا شنیدنی هست.

تراک های لمپن پارتی , شهر من کو و خواب بازی تراک های محبوب من از این آلبوم هستند.

بهتون پیشنهاد میکنم  آلبوم شنیدنی Stress رو از دست ندید که اتفاقی است نادر در بازار بی صاحب موسیقی امروز.

لینک های مرتبط:

سایت رسمی گروه The Ways

آلبوم را از اینجا و یا اینجا دانلود کنید.

در اولین سند محمود را با گریم فیلم مموت آمریکایی میبینید که گویا سالها پیش بازی کرده است.

در سند بعدی عکس بدست آمده از پشت صحنه فیلم را میبینید که مموت در تصویر به خوبی قابل شناسایی است!

و در آخر هم پوستر این فیلم  که  در اسناد  وزارت امور خارجه پیدا شده است!

پی نوشت: با عرض معذرت از بهروز وثوقی عزیزم!

اما امسال نمیخوام برای شما و خودم آرزوی بهترین ها رو کنم. فکر میکنم هر چه آرزو میکنیم دورتر میشویم. شاید خرافاتی شدم! نمیخوام دل خوش کنم به دیوان حافظ که بگه: گفتم غمت سر آید! قرار بود غممون سر بیاد و این شد.

بگذارید ببینیم این شکلی چی در میاد؟ شاید سال بهتری بود. آرزو نکنیم برای سالی بهتر. بیایید تلاش کنیم.

نوروز مبارک…

وقتی کسی نیست که این همه حرف و غم رو براش لخت کنم یا اگر هم باشه اینقدر درد هست که نمیدونم از کجا براش بگم یا اگر هم باشه میدونم نمیفهمه چی میگم باز هم سکوت میکنم.

وقتی هر ترانه و آهنگی یک لحظه و یک خاطرست , آهنگ و صدا و نت رو هم خفه میکنم تا این سکوت عمیق تر بشه.عمیق تر و بلند تر از قد و اندازه من.  شاید غرق شدن تو این سکوت راه تاب آوردن باشه. شاید … شاید بفهمم دقیقا به کدوم بخش این روزمرگی و روزمرگی لعنتی میگن زندگی.

علاء الدین بروجردی رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی که در حاشیه جلسه علنی امروز یکشنبه مجلس با خبرنگاران گفتگو می‌کرد در پاسخ به سوال خبرنگار یکی از رسانه‌های اصلاح طلب در خصوص فیلم جدیدی از کوی دانشگاه که در برخی از رسانه‌های بیگانه منتشر شده است، گفت: این فیلم را ندیده‌ام اما راحت‌ترین کار در هنر فیلمسازی مونتاژ است تا خواسته تولید‌کننده در مونتاژ فیلم تامین شود از این رو باید با تامل نسبت به این فیلم پخش شده نگریست.

این را بگذارید در کنار فیلم رد شدن ماشین پلیس از روی مردم در روز عاشورا که از سوی رسانه های مردمی! به عنوان پروژه کشته سازی نام برده شد. مثل ندا آقا سلطان که خودش را کف خیابان کشت اینجا هم یکی خودش را زیر ماشین پلیس انداخت  و البته بگذریم که خودشان هم در تحلیل های پیچیده و دقیقشان و در عین هماهنگی با یگدیگر یک بار فیلم این حادثه را مونتاژ و کارگردانی شده  و یک بار هم ماشین پلیس را دزدی اعلام کردند. و ما هم در عین بیسوادی و جهالت نفهمیدیم بالاخره مونتاژ بود؟ ماشین دزدی بود؟ خودکشی بود؟…

حالا هم یک عده مزدور در یک لوکیشن شبیه کوی دانشگاه فیلم اکشن بازی کرده اند . یک فیلم بی ستاره و  بدون نقش اول اما تا دلتان بخواهد پر از نقش کتک خور!

اما جدا از همه این حرف ها بنده به عنوان کسی که موهای سرش فرفری شده و همذات پنداری عجیبی به شنگول و منگول احساس میکند یک سوال دارم:

بگذریم … گوسفند که سوال نمیکند بع بع میکند!

]]> http://www.lgodfather.com/?feed=rss2&p=761 5 http://www.lgodfather.com/?p=758 http://www.lgodfather.com/?p=758#comments Sat, 27 Feb 2010 18:11:46 +0000 آخرین پدرخوانده http://www.lgodfather.com/?p=758 خیلی از گلواژه ها و اظهار نظر ها نیازی به توضیح و اضافات ندارند. خودشون طنز سر خود هستند. حیفم اومد شما رو بی نسیب بگذارم.

مهدی کلهر مشاور رسانه ای جناب پرزیدنت در تازه ترین اظهار نظر:

ندا آقاسلطان «دختر ساده‌ای» بود که «نمی‌دانست بعد از فیلمی که بازی می‌کند و در آن خودش را به مردن می‌زند در آمبولانس واقعن کشته می‌شود.»
وی در ادامه گفت: « به معنای اسم ندا آقاسلطان توجه کنید. ترجمه اسمش به انگلیسی می‌شود «فریاد آقای شاه» یعنی این مملکت با سابقه ۳۰ سال جمهوری به جایی نرسید و باید آقای رضا پهلوی برگردد!! آنها نمی دانستند که سلطان در فارسی دیگر این بار را ندارد. تا قاجاریه این بار را داشت اما از قاجاریه به بعد کلمه سلطان دیگر این بار را از دست داد و بیشتر این لفظ به زنان اتلاق می شود.»

در زندگی من این جرقه ها کم نبوده. از بعضی هایش فقط همین قدر یادم مانده که جرقه ای زده شده. حتی یادم نمی آید آن ایده در چه موردی بوده است. بگذریم…

ایده ای داشتم که حدود دو سال پیش شکل گرفت. نمیدانم از کجا اما هر از گاهی به سراغم می آمد و کامل تر میشد. پیش خودم  فکر میکردم ایده آنقدر  بکر و تازه هست و جای کار داردکه بعضی وقت ها که داستانم را در ذهنم کامل میکردم سر ذوق می آمدم. شاید شرح دادن اش سخت باشد اما تصمیم داشتم روزی به داستان یا فیلمنامه تبدیلش کنم.

گذشت و گذشت تا چند روز پیش با سریال FLASHFORWARD آشنا شدم و دیدم ای دل غافل! ایده ای که داشتم نوشته که هیچ بلکه به تصویر تبدیل شده و میلیونها بیننده شاهدش بوده اند. با اشتیاق و البته احساس سرخوردگی به دیدن سریال نشستم و هرچه به جلو رفتم دیدم که چطور ممکن است دو نفر در دو گوشه دنیا ایده مشابهی داشته باشند و حتی در بسیاری از جزییات هم مثل هم فکرکنند.

شاید اگر آن ایده به داستان تبدیل شده و بود و ثبت میشد امروز میتوانستم یقه سازندگان سریال را بگیرم و ادعای ارث  ومیراث کنم! (یکی نیست بگه تو حالا حق خودت رو اینور دنیا بگیر اونور دنیا پیشکش).

فصل اول سریال Flashforward در ده اپیزود پخش شده و توانسته است نمره ۸/۳ از ۱۰ را از سایت IMDB کسب کند.در مورد داستان سریال حرفی نمیزنم اما اگر اهل سریال هستید پیشنهاد میکنم دیدن این سریال متفاوت را از دست ندهید.

و یک پیشنهاد مهمتر: ایده هایتان را دو دستی بچسبید!

خوشا آنکه همچون تو مست از جهان می رود

خوشا آنکه همچون تو مست از شراب الست از جهان می رود

خوشا آنکه همچون تو در خواب مست

به دور از غم هرچه هست از جهان می رود

کسی با خود از این جهان ارمغانی نبرد

خوشا آنکه همچون تو با جام و نامی به دست از جهان می رود