آخرین پدرخوانده » ادبیات

بی خوابی

آخرین پدرخوانده — Sat, 20 Jun 2009 22:45:59 +0000

ساعت ۳ نیمه شب. بی خوابی لعنتی به سراغم اومده. مگه میشه لحظه جون دادن یک دختر جوون رو کف خیابون دید و راحت خوابید؟ مگه میشه به اون چشم ها تو لحظه های آخر نگاه کرد که هزار تا حرف داره باهات ؟ مگه میشه سر رو به دیوار نکوبید و روی بالش گذاشت؟ مگه میشه؟ مگه میشه…؟

وقتی‌ کف‌ِ کفشای‌ شب‌ ، با عطرِ شب‌بو دُشمنه‌ ،
وقتی‌ صلیب‌ِ برده‌گی‌ وبال‌ِ شونه‌ی‌ منه‌ ،
وقتی‌ که‌ گُل‌ میخ‌ِ جنون‌ حرمت‌ِ دست‌ُ می‌شکنه‌ ،
دل‌ به‌ کدوم‌ رؤیا بدم‌ ؟ خوابم‌ نمی‌بره‌ ! ننه‌ !

می‌شکنه‌ سازِ هَر کسی‌ سازِ مخالف‌ بزنه‌ !
رو هَر درُ دریچه‌یی‌ ، هزارتا قفل‌ِ آهنه‌ !
وقتی‌ که‌ عنکبوت‌ داره‌ توی‌ دلم‌ تار می‌تنه‌ ،
چشمم‌ چه‌جوری‌ هم‌ بیاد ؟ خوابم‌ نمی‌بره‌ ! ننه‌ !

قحطی‌ِ عشق‌ُ عاشقی‌ تو قلب‌ِ هَر مردُ زنه‌ !
تنها چراغ‌ِ چشم‌ِ گُرگ‌ تو این‌ سیاهی‌ روشنه‌ !
نه‌ رخشی‌ شیهه‌ می‌کشه‌ ، نه‌ خبر از تهمتنه‌ !
افسانه‌ها تموم‌ شُدن‌ ! خوابم‌ نمی‌بره‌ ! ننه‌ !

بگو که‌ لحظه‌ ، لحظه‌ی‌ سیب‌ِ طلا رُ چیدنه‌ !
فصل‌ِ نفس‌تنگی‌ گذشت‌ ، وقت‌ِ نفس‌ کشیدنه‌ !
ساعت‌ِ گُل‌ گفتن‌ِ تو ، موقع‌ِ گُل‌ شنیدنه‌ !
قصّه‌ی‌ قیمتی‌ بگو ! خوابم‌ نمی‌بره‌ ! ننه‌ !

بر سنگ فرش ایرانم

آخرین پدرخوانده — Tue, 16 Jun 2009 23:25:19 +0000

نمیدانم چه بنویسم که این روزهایم را بیان کند . چه بنویسم که پیش خونهای ریخته شده و زخم های عریان و درد های پنهان شرمنده نشوم. هر بار که خواستم بنویسم گریه امانم نداد و این بار هم. نوشتم به سرباز صفری که به زیر صفر سقوط کرد. نوشتم به افسری که قرار بود از میهن و ناموسش دفاع کند اما بر سر ناموسش کوبید, به بسیجی که روزی لشکر مخلص خدا بود , به …

نوشتم اما خودم خواندمشان و اشک ریختم و منتشر نشدند. هزار بار در دلم گفتم حیف از آنهمه شور اما نباشم روزی که بگویم حیف از آنهمه خون!

بر سنگ فرش (شاملوی بزرگ)

یاران ِ ناشناخته‌ام
چون اختران ِ سوخته

چندان به خاک ِ تیره فروریختند سرد
	که گفتی

دیگر
	زمین
		همیشه
			شبی بی‌ستاره ماند.

□

آن‌گاه
	من
		که بودم

جغد ِ سکوت ِ لانه‌ی ِ تاریک ِ درد ِ خویش،
چنگ ِ زهم‌گسیخته‌زه را
یک سو نهادم
فانوس برگرفته به معبر درآمدم
گشتم میان ِ کوچه‌ی ِ مردم

این بانگ با لب‌ام شررافشان:
	«ــ آهای!

از پُشت ِ شیشه‌ها به خیابان نظر کنید!
خون را به سنگ‌فرش ببینید!…
این خون ِ صبح‌گاه است گوئی به سنگ‌فرش
کاین‌گونه می‌تپد دل ِ خورشید
در قطره‌های ِ آن…»

□

بادی شتاب‌ناک گذر کرد
بر خفته‌گان ِ خاک،
افکند آشیانه‌ی ِ متروک ِ زاغ را
از شاخه‌ی ِ برهنه‌ی ِ انجیر ِ پیر ِ باغ…

«ــ خورشید زنده است!
	در این شب ِ سیا [که سیاهی‌ی ِ روسیا

تا قندرون ِ کینه بخاید
از پای تا به سر همه جان‌اش شده دهن،]

آهنگ ِ پُرصلابت ِ تپش ِ قلب ِ خورشید را
	من

روشن‌تر
پُرخشم‌تر
پُرضربه‌تر شنیده‌ام از پیش…
از پُشت ِ شیشه‌ها به خیابان نظر کنید!

از پُشت ِ شیشه‌ها
به خیابان نظر کنید!

از پُشت ِ شیشه‌ها به خیابان
نظر کنید!

از پُشت ِ شیشه‌ها…

□

نوبرگ‌های ِ خورشید
بر پیچک ِ کنار ِ در ِ باغ ِ کهنه رُست.

فانوس‌های ِ شوخ ِ ستاره
آویخت بر رواق ِ گذرگاه ِ آفتاب…

□

من بازگشتم از راه،
جان‌ام همه امید
قلب‌ام همه تپش.

چنگ ِ زهم‌گسیخته‌زه را
	زه بستم

پای ِ دریچه
	بنشستم

وز نغمه‌ئی
	که خواندم پُرشور

جام ِ لبان ِ سرد ِ شهیدانِ کوچه را

با نوش‌خند ِ فتح
	شکستم:

«ــ آهای!

این خون ِ صبح‌گاه است گوئی به سنگ‌فرش
کاین‌گونه می‌تپد دل ِ خورشید
در قطره‌های ِ آن…

از پُشت ِ شیشه‌ها به خیابان نظر کنید

خون را به سنگ‌فرش ببینید!

خون را به سنگ‌فرش
ببینید!

خون را
به سنگ‌فرش…»

فرصتی نیست, به دوستان تحریمی ام از زبان شاملو

آخرین پدرخوانده — Thu, 11 Jun 2009 23:15:23 +0000

بیست و دوم خرداد رسید. ساعت از نیمه شب گذشته اما بیدارم . این بار خواب نه! همه بیداریم . شعری از شاملوی بزرگ را تقدیم میکنم به دوستان تحریمی ام که هنوز به پیوستنشان امیدوارم. که هنوز چشم داریم به تغییر تصمیمشان برای تغییر…

چشمان پدرم اشک را نشناختند

چرا که جهان را هرگز با تصور آفتاب تصویر نکرده بود.

میگفت “عاری” و خود نمیدانست.

فرزندان گفتند “نع!”

دیری به انتظار نشستند

از آسمان سرودی بر نیامد

قلاده هاشان بی گفتار ترانه ای آغاز کرد

و تاریخ

توالی فاجعه شد…

ایثار

آخرین پدرخوانده — Wed, 23 Jul 2008 08:56:34 +0000

پنجه در افکنده ایم با دست هایمان بجای رها شدن

سنگین سنگین بردوش میکشیم بار دیگران را بجای همراهی کردنشان

عشق ما نیازمند رهایی است نه تصاحب

در راه خویش ایثار باید نه انجام وظیفه…

تو رفتی یا که ما ماندیم ؟ به مناسبت سالمرگ بزرگ مرد شعر که دوم مرداد پر کشید اما سایه بلندش همیشه بر سر شعر پارسی ماند. همیشه وقتی به حال و روزم نگاه میکنم میبینم که شاملو برای حس و حال این لحظه من شعری در چنته داشته و حسی که من از بیانش عاجز بودم شاملو در کوتاه ترین و زیبا ترین شکل ممکن ادا کرده. شاید یکی از دلایل ارادتم به این مرد همین بوده ,نمونه اش شعری که در بالا نوشتم.

فکر میکنم که ما ماندیم…

……………………………………………….

پی نوشت : دو پست متوالی در مورد مرگ داشتم. نمیدونم از مرده پرستی بوده و یا هر چیز دیگر که اسمش رو بگذاری. اما باور کن که به همه این آدم ها مدیونیم.

گرسنه که باشی

آخرین پدرخوانده — Sat, 05 Jul 2008 09:54:35 +0000

با یه حکم تخلیه تو جیب کُت، با یه زن رو تختِ بخش دیالیز،

با یه دختر که داره بُر می خوره، توی رختِ خوابای مردای هیز،

دیگه فرقی نداره مهر سجلِ تو چیه!

دیگه فرقی نداره عکس رو اسکناس کیه!

موقعی که کلیه ت حراج می شه، وقتی که خونِ رگاتو می فروشی،

وقتی مجبوری که از پشتِ شیشه با خودت حرف بزنی با یه گوشی،

دیگه فرقی نداره دموکراسی، با اختناق!

زیرِ سایه ی درخت باشی، یا سایه ی چماق!

گرسنه که باشی، می تونی دولا شی،

می تونی تسلیم مترسکا باشی!

می تونی چشمات ببندی رو رگبار!

می تونی یه آجر باشی رو این دیوار…

وقتی که جا می گیری تو یه سرنگ، وقتی رؤیاهاتو حاشا می کنی،

وقتی که غذای بچه هاتو ازسطلای زباله پیدا می کنی،

دیگه فرقی نداره مهر ِ سجل تو چیه!

دیگه فرقی نداره عکس رو اسکناس کیه!

با گواهیِ یه فوت تو جیب کُت، با یه زن رو تخت مرده شورخونه،

با یه دختر که حالا مدتیه ویروس ایدز تو رگاش فراوونه،

دیگه فرقی نداره دموکراسی، با اختناق!

زیرِ سایه ی درخت باشی، یا سایه ی چماق!

گرسنه که باشی، می تونی دولا شی،

می تونی تسلیم مترسکا باشی!

می تونی چشمات ببندی رو رگبار!

می تونی یه آجر باشی رو این دیوار…

یغما گلرویی

همه ی دختران

آخرین پدرخوانده — Mon, 09 Jun 2008 05:54:47 +0000

همه دختران باید

شعری داشته باشند,که برای آنان نوشته شده باشد.

حتی اگر لازم باشد برای این کار

آسمان به زمین بیاید.

………………………..

پی نوشت: شعر بالا از ریچارد براتیگان بود.دوست خوبم کتابی رو از این شاعر بهم هدیه داد که درچند روز آینده راجع بهش مینویسم.

نیمکت

آخرین پدرخوانده — Mon, 04 Feb 2008 12:23:42 +0000

سکوت خونه داشت دیوونم میکرد. هیچکس نبود باهاش حرف بزنم. حتی دو کلمه. همینقدر که بدونم هنوز حرف زدن یادم نرفته.
پالتو قهوه ای مو از کمد در آوردم و یه دستی به سر و روش کشیدم. رفتم جلو آینه تا تمرین کنم واسه حرف زدن. ببینم هنوز میتونم وایسم و با یه نفر چشم تو چشم هم کلام بشم؟ چشمم افتاد به موهای سفید روی شقیقه ام. یه زمانی با این موهای سفید احساس خوشتیپی میکردم اما حالا با رنگ مو قایمشون میکردم. نمیدونم از کی؟ شاید هم از خودم.
راه افتادم طرف پارک محله . میخواستم قاطی آدمها و زندگی خودمو گم کنم. بعد از یک ساعت احساس سرما کردم و خزیدم کنج یه نیمکت. داشتم گرمای سیگارم و سر میدادم تو ریه هام که حس کردم یه نفر کنارمه.
نیم ساعت گذشت. بی هیچ حرفی . بی هیچ نگاهی. فقط حضورش رو حس میکردم. فکر کنم اون هم همین حس و حال رو داشت. نمیتونستم سر صحبت رو باز کنم و همین داشت عذابم میداد. کم کم که گذشت جریان سیال سکوت هر دومون رو در بر گرفت. اما داشت خوشم میومد از این حس دو نفره. نمیدونم چرا همش فکر میکردم اون هم از حضور من خوشحاله…
از بوی سیگارش میشد فهمید از اون اصل هاشه. به نظرم پال ماله .از همون ها که چند سال پیش تو دستم باسن به باسن هم میزدن و گر میگرفتن. همون وقت ها بود که پری رو دیده بودم . تازه شده بودم از اینهمه تازگی.شده بود همه زندگیم . هر کام سیگار رو با یاد اون میدادم پایین. اما نمیدونم چی شد که یه دفعه …
دیگه از تکرار این فکرهای قدیمی هم خسته بودم. الان فقط زندگی میخواستم. اصلا برای همینه که اینجام…
دوباره برگشتم به دنیای دونفره نیمکت پارک. اون هم داشت نخ به نخ میزد. زیر چشمی یه نگاهی بهش انداختم. جوون و خوشتیپ. یاد اون وقت های خودم افتادم , چقدر شبیه من بود.
همین باعث شد بهش احساس نزدیکی کنم و بخوام که خودمو از عذاب سلام اول نجات بدم که یکدفعه تلفنش زنگ زد.
- الو؟ پری؟ تو هستی؟ چرا جواب تلفن هامو نمیدی؟ اصلا چرا دیروز نیومدی؟ معلومه چت شده؟
آخرین نخ و هم آتیش زدم. خندم گرفته بود از این داستان تکراری.
راه افتادم طرف خونه تا با خودم خلوت کنم…

زنده باد ۶۷۸ صادره از بخش ۵ ساکن تهران

آخرین پدرخوانده — Sat, 05 Jan 2008 11:47:00 +0000

متولد پانزدهم دی ماه ۱۳۱۳ « من در دی ماه سال ۱۳۱۳ در تهران متولد شده ام… راجع به پدر و مادر و میزان تحصیلاتم بهتر است صحبتی نشود.» خود را به ثبت رساندم خود را به نامی ، در یک شناسنامه ، مزین کردم و هستیم به یک شماره مشخص شد پس زنده باد ۶۷۸ صادره از بخش ۵ ساکن تهران. تولدت مبارک یگانه بانوی شعر ایران زمین. فروغ بی فروغ…

پی نوشت ها:

تصاویری از فروغ فرخزاد

سال شمار زندگی

کارنامه سینمایی فروغ

دانلود فیلم خانه سیاه است برای موبایل (با حجم کم)

اشعار فروغ با صدای نیکی کریمی