نمیدانم چه بنویسم که این روزهایم را بیان کند .  چه بنویسم که پیش خونهای ریخته شده و زخم های عریان و درد های پنهان شرمنده نشوم. هر بار که خواستم بنویسم گریه امانم نداد و این بار هم. نوشتم به سرباز صفری که به زیر صفر سقوط کرد. نوشتم به افسری که قرار بود از میهن و ناموسش دفاع کند اما بر سر ناموسش کوبید, به بسیجی که روزی لشکر مخلص خدا بود , به …

نوشتم اما خودم خواندمشان و اشک ریختم و منتشر نشدند. هزار بار در دلم گفتم حیف از آنهمه شور اما نباشم روزی که بگویم  حیف از آنهمه خون!

بر سنگ فرش (شاملوی بزرگ)

یاران ِ ناشناخته‌ام
چون اختران ِ سوخته

چندان به خاک ِ تیره فروریختند سرد
که گفتی
دیگر
زمین
همیشه
شبی بی‌ستاره ماند.

□

آن‌گاه
من
که بودم

جغد ِ سکوت ِ لانه‌ی ِ تاریک ِ درد ِ خویش،
چنگ ِ زهم‌گسیخته‌زه را
یک سو نهادم
فانوس برگرفته به معبر درآمدم
گشتم میان ِ کوچه‌ی ِ مردم

این بانگ با لب‌ام شررافشان:
«ــ آهای!

از پُشت ِ شیشه‌ها به خیابان نظر کنید!
خون را به سنگ‌فرش ببینید!…
این خون ِ صبح‌گاه است گوئی به سنگ‌فرش
کاین‌گونه می‌تپد دل ِ خورشید
در قطره‌های ِ آن…»

□

بادی شتاب‌ناک گذر کرد
بر خفته‌گان ِ خاک،
افکند آشیانه‌ی ِ متروک ِ زاغ را
از شاخه‌ی ِ برهنه‌ی ِ انجیر ِ پیر ِ باغ…

«ــ خورشید زنده است!
در این شب ِ سیا [که سیاهی‌ی ِ روسیا

تا قندرون ِ کینه بخاید
از پای تا به سر همه جان‌اش شده دهن،]

آهنگ ِ پُرصلابت ِ تپش ِ قلب ِ خورشید را
من

روشن‌تر
پُرخشم‌تر
پُرضربه‌تر شنیده‌ام از پیش…
از پُشت ِ شیشه‌ها به خیابان نظر کنید!

از پُشت ِ شیشه‌ها
به خیابان نظر کنید!

از پُشت ِ شیشه‌ها به خیابان
نظر کنید!

از پُشت ِ شیشه‌ها…

□

نوبرگ‌های ِ خورشید
بر پیچک ِ کنار ِ در ِ باغ ِ کهنه رُست.

فانوس‌های ِ شوخ ِ ستاره
آویخت بر رواق ِ گذرگاه ِ آفتاب…

□

من بازگشتم از راه،
جان‌ام همه امید
قلب‌ام همه تپش.

چنگ ِ زهم‌گسیخته‌زه را
زه بستم
پای ِ دریچه
بنشستم
وز نغمه‌ئی
که خواندم پُرشور

جام ِ لبان ِ سرد ِ شهیدانِ کوچه را

با نوش‌خند ِ فتح
شکستم:
«ــ آهای!

این خون ِ صبح‌گاه است گوئی به سنگ‌فرش
کاین‌گونه می‌تپد دل ِ خورشید
در قطره‌های ِ آن…

از پُشت ِ شیشه‌ها به خیابان نظر کنید

خون را به سنگ‌فرش ببینید!

خون را به سنگ‌فرش
ببینید!

خون را
به سنگ‌فرش…»